DONDERDAG 4 OKTOBER – VIR MY

DONDERDAG                   VIR MY

Lees Romeine 3:21-26

“Almal het gesondig en is ver van God af, maar hulle word…vrygespreek vanweë die verlossing deur Christus Jesus”  (23,24).

 

Hangkop, hande diep in sy sakke, sleep­voetend en kreupel, strompel John Scott wa­terfront toe. Dis aand. Die don­ker, roe­rende seewater is sy bestemming. ’n Skielike, har­­de uitroep laat hom in sy spore vassteek: “Ge­krui­sig! Hulle het Hom ge­kruisig!” Hy kyk ver­skrik rond. Wie het geskree? Nou sien hy die half­ver­steek­te dokkesaaltjie. ’n Man op die ver­hoog is besig om te preek. Natuur­lik. Dit is Son­dagaand. Godsdiens en kerk het nog nooit in John Scott se le­we plek gehad nie. Vanáánd tref dáárdie woord hom in die kern van sy lewe. Hy het dit sién ge­beur. Dáárdie wrede ervaring dryf hom waterfront toe.

’n Jaar tevore is hy oorlog toe. Hy is ernstig gewond. Daarna bly hy siek. Ontslaan uit die weermag, onbevoeg vir oorlog of werk, dwaal hy in Bristol se strate rond. “Niemand gee om vir my nie!” skreeu sy gedagtes. Dít en sy skokervaring, dryf hom waterfront toe.

Hy gaan die saal versigtig binne en gaan sit. Die pre­diker se woorde begin hom boei. Hy raak by die ver­telling betrokke. “’n Paar maande gelede,” vertel die prediker, “was die Britse en Duitse magte in ’n deel van Frank­ryk slaags. ’n Britse sol­daat het ernstig ge­wond in ’n bomkrater tussen die gevegs­li­nies geval en bly lê. Sy vriend skreeu vir hulle of­fi­sier: ‘My maat lê daar! Ek gaan hom haal!’ Hy het plat­geval en na sy maat toe begin kruip. In die krater sien die gewonde man hoe sy maat nader en nader kruip. Amper daar,” ver­tel die prediker verder, ”sien ’n vy­­andelike pa­trollie die maat. Slaan hom plat en sleep hom weg. Teen ’n hout­af­dak spalk hulle hom oop; kruisig hom en laat hom in die versengende hitte hang om te sterf.” Toe die pre­­diker die woord “gekruisig” uit­spreek, verdon­ker John Scott se ge­sig. Die pre­diker gaan voort: “Hul­le het gedink die man in die bomkrater is dood en hulle het hóm met rus ge­laat. In die bomkrater het die ge­won­de man mag­teloos, doodstil, alles sien gebeur: die brutale wreedheid, die gekruisigde man se ly­ding en sta­dige dood. Hy sal nooit kan vergeet hoe sy vriend sy lewe só gegee het om hom te probeer red nie.” Na ’n oom­blik van stilte sluit die prediker sy preek af: “Onthou ú nog die Man wat ook só vir u gely en ge­sterf het? Wat het u al gedoen om u dank­baarheid en u liefde vir Hóm te bewys?”

Die diens eindig en John Scott sluip vinnig deur toe. Die prediker is ook daar en by die deur lê hy sy hand op John se skouer. “My seun, het jy al die He­re Jesus, wat vir jóú gekruisig is, aangeneem as jóú redder?” “Nee,” antwoord John, “maar ek wil. Ek het nooit geweet die evangelie is oor so iets nie. Van­aand verstaan ek dit. Ek verstaan dit baie goed. U sien. Ek was die gewon­de soldaat in die bomkrater. Ek het gesien hoe sterwe Bill vir my.”

Hy en die prediker kniel saam. Die prediker maak sy By­­bel by Romeine 5:6 oop en lees die woorde: “Toe ons nog magteloos was, het Christus immers reeds op die bestemde tyd vir goddeloses gesterwe … God bewys sy liefde vir ons juis hierin dat Christus vir ons gesterf het toe ons nog sondaars  was.” John het geglo en Christus met ’n eenvoudige gebed as sy Verlosser aangeneem.

 

“Here, vandag weet ek U het vir my gesterf. Ek glo en dank U.”

Manie Sep 28th 2012 05:48 pm Algemeen No Comments yet

Comments are closed.