Dinsdag 27 Desember – ‘N RUSPLEK VIR ’N SEER HART

Lees Romeine 8: 31 – 39

”Wie kan ons van die liefde van Christus skei? Lyding of benoudheid of vervolging, honger of naaktheid, gevaar of swaard?…in al hierdie dinge is ons meer as oorwinnaars deur Hom wat vir ons lief het” (35,37)

 

George Matheson was ’n blinde Skotse predikant. Die Vrydagnag van 6 Junie 1882 was hy, op 40-jarige ouder­dom, alleen in sy pastorie by In­ne­lan. Die volgende dag sou dit sy suster se troudag wees. Die hele familie was weg Glasgow toe waar die huwelik sou plaasvind en waar hulle sou oornag. Weens sy blindheid kon hy nie saamgaan nie. Hy was nog ’n jong teologiese student toe hy deur sy geneesheer ge­waar­­sku is, dat hy besig is om blind te word en dat dit nie ver­­hoed of genees kan word nie. Hy was verloof aan ’n ander kollegestudent. Hy het gevoel dit is sy plig om haar van sy naderende blindheid te vertel. Na sy oor die skok van sy bekentenis aan haar gekom het, het sy vir hom gesê: “Ek wil nie die vrou van ’n blinde prediker wees nie.” Die nag so al­leen in sy wo­ning, terwyl die opwinding van sy suster se troue oor hom en by hom verby gegaan het, het ’n diep neerslagtigheid Matheson oorval. Dit kon die her­in­­nering van sy eie lief­des­teleurstelling gewees het wat met ge­weld na hom toe teruggekom het. Oor sy belewenis die nag skryf hy: “Something happened to me, which was known only to myself, and which caused me the most severe mental suffering. The hymn was the fruit of that suffering. It was the quickest bit of work I ever did in my life. I had the impression of having it dictated to me by some inward voice rather than of working it out myself. I am quite sure that the whole work was completed in five minutes.” Hy het geskryf: “O Love that wilt not let me go, I rest my weary soul in Thee; I give Thee back the life I owe, that in Thine ocean depths its flow may richer, fuller be. Die lied wat ons ken en sing en wat getoonset is deur Albert L. Peace klink so:

O Liefde, diep oor my begaan, neem my met al wat my vermoei!

Sien my tog in genade aan – en laat,  o Bron van my bestaan,

 U krag in my ook vloei.

O Vreugde, selfs in leed en pyn, vir U ontsluit ek nou my hart;

Die reën laat die boog verskyn, gewis daag, na die nag verdwyn.

Die môre sonder smart!

“Here, vandag leun ek met my hartseer teen u bors.”

Manie Dec 26th 2011 03:08 pm Algemeen No Comments yet

Comments are closed.